Teras Katındaki Ruhsuz Orkide

  Bir bakıma yazmak istesem de yazamadım, aklıma gelmedi hiç bir şey ve bunu siz yarattınız. Düşünmek istedim, saatlerce, binlerce yıl düşünmek istedim sadece. Düşüncelerimin bir o kadar gereksiz ve soyut olduğunun farkındayım aslında ama kendi Dünya'mda buna ihtiyacım vardı. Çünkü senin soyut dediğin şey benim ana materyalizmimden ibaretti. Ben bir anahtar gördüm, 8 kapıdan ibaret olan bir anahtar. Bu anahtarın geçmişi o kadar acı doluydu ki açamadım hiç bir kapıyı, gidemedim daha ileriye ve yine düşüncelere dalmayı tercih ettim. Çok sonradan öğrendim ki bir şişe votka sizi anahtarlardan çok daha uzağa taşıyabiliyor. Bu gece bütün Tanrıların yanına uğrayacağım, lütfen bana yol gösterin diye çırpınacağım. Sonra oturup Tanrıların bana yol göstermeleri için ayaklarıma kapanışını izleyeceğim, bir Tanrının da küçük düştüğüne gözlerimle şahit olacağım, işte bu bana zevk verir. Öyle ya da böyle küçük ve dar sokaklardan geçmeyi deneyeceğim. Göz altı morluklarım, çevremi sarmalayan onlarca...

  Şimdi anlıyorum ki tümüyle her şey benim. Yaptığım yolculuklar, yapılacak yolculuklar ya da insanların yaptığı yolculuklar tümüyle bana çıkıveriyor. İnsan ancak bana ulaşırsa yolculuğunu tamamlayabilir ya da başka bir insana doğru. Sonra hep orada olduğumu fark ettim, hep içimde kalan bir şeydi bu. Ve insanlar içimde kalan beni görmek için bana doğru yolculuk yapacaklardı bilmeden. Durdum ve düşündüm, Tanrı olsam da yorulur muydum bu hayatta diye. Bana hiç bilmediğim cevaplar verdi bulutlar. İlk defa benimle konuşuyorlardı. Yalnız olmanın niteliğiyle bıraktım kendimi uçurumdan. İşte şimdi ben de gerçek yolculuğumdayım ve Okyanus beni bekliyor. Geriye dönüp baktığımda çırpınışlarımın bir anlam ifade etmediğini fark ettim. Çeşitli varlıklar(insanlar) ve bir takım sebeplerden ötürü sadece sessiz olmayı tercih etmiştim kendime karşı. Şu anda kendi Dünyamı parçalıyorum, izlemekle yetinebiliyorsun. Saf kötülük ile baş başa kaldığımda aslında yaşantımın tümüyle bir şekillerden ibaret ol...