Teras Katındaki Ruhsuz Orkide

  Şimdi tekdüzeliğim ile yazıyorum sizlere. Hayatımda o kadar yenilik olmuş ki artık hiç bir yeniliği görmek istememişim. Hayatımda o kadar tekdüzelik olmamış ki olan bütün olaylar benim için sıradanlaşmış. Belki de isterdim ben de sokakta olan bir kavgayı kıyamet kopuyormuşçasına seyretmek. Ben de isterdim çocuğuna kızan bir anneyi hayretle seyretmek ama bunlar benim için basitlikten öteye gitmiyor artık. Belki de gerçekten hayatın amacı buydu, hayatı dümdüz bir şekilde yaşamalıyız ki asla dümdüz olmasın. Anlayacağınız dostlarım ben bunları öğrendim, öğreniyorum. Kısacası, eğer hayal ettiğim şeylere sahip olursam o hayalin artık ne anlamı kalır ki? Her şey bundan ibaret mi, her şey bilinmezliğin çıkmazı mı emin değilim. Düşünüyorum da, o kadar çok yaşamışım ki ben her şeyi unutmuşum. Var olmak için o kadar çok çabalamışım ki bunun beni nasıl yorduğunun farkına dahi varamamışım. Artık Pollyanna'lar da intihar ediyor, görüyorsunuz. Bir gün beni anladıklarında ben çoktan ölmüş olacağ...

  Derin bir sevinç sanki bu. Çığlık çığlığa kalmış insanların sevinci. Belki de şiirler yazmalıydınız bu sevince ama bir şey değişmeyecek. Ben ne yaptım, yazı yazmayı yeğledim olmayan sevince karşı. Anlık üzüntüler beni daha da mutlu etti sanki. En azından sizden ayrılan bir parçam da burada yatıyordu. Kopmak istedim ışıltısızlıktan ama başaramadım görüyorsunuz ki. Hep ihtiyaç duyduğum şey o anda çok uzaklara gitmişti. O günden sonra ben hep boş balkonları izleyip durdum. O boş balkonda tek bir şey görmeyi istedim ben, ufacık bir mutluluk görmek istedim. O balkona ne zaman baksam birileri hep intihar etti. Ölüm gerçekten yakışıyor bazılarına. Eminim bana da yakışacaktır, bunu da siz yorumlayacaksınız. Ne güzel şeyler sığdırmıştık biz o balkona. Artık sığdıracak bir şey kalmayınca ölümümüzü ayıpladınız siz. Ciddiye aldığınız şeylerin yerini ölümden başka ne tutabilirdi oysa ki? Balkon renkliydi dalga geçtiniz, balkon neşeliydi dalga geçtiniz, balkon hüzünlüydü dalga geçtiniz ve bu h...